افزایش وزن و چاقی در سراسر دنیا روند صعودی داشته و در بسیاری از جوامع در راس مسائل تهدیدکننده سلامت انسان قرار گرفته است. طبق برآورد سازان بهداشت جهانی بیش از 400 میلیون نفر بیمار با تشخیص چاقی مرضی در دنیا زندگی می کنند که تعداد آنها بطور مستمر در حال افزایش است. با توجه به عدم موفقیت روش های درمانی غیر جراحی و بهبود روش های جراحی و کاهش عوارض. بتدریج نقش جراحی در درمان چاقی شاخص تر شده و تعداد بیماران عمل شده برای این منظور بصورت انفجارآمیزی در حال افزایش است. علاوه بر این تحقیقات و بررسی های گسترده نشان می دهد اعمال جراحی فوق علاوه بر درمان چاقی برای بیماری های دیگری مانند دیابت و آرتریت های شدید و بیماری های پیشرفته عروقی می تواند نقش درمانی اساسی داشته باشد. با توجه به اهمیت روزافزون این روش ها و افزایش مستمر تقاضا برای انجام آن شایسته است جراحان عمومی با انواع این اعمال و عوارض آن و نحوه پیگیری بیماران اطلاعات کافی و به روز داشته باشند.

اولین عمل جراحی برداشت متاستاز ریوی در سال 1882 به وسیله Weinlechner صورت گرفته است. این عمل منجر به مرگ بیمار در روز بعد از عمل شد. یکسال بعد، یعنی در سال 1883، Kronlein توانست این عمل را با موفقیت انجام دهد. وی حین عمل سارکوم عود یافته جدار قفسه سینه در یک دختر 18 ساله متوجه وجود یک متاستاز در ریه شد که به اندازه یک گردو بود و در فاصله ای دورتر از تومور جدار قفسه سینه قرار داشت. با یک عمل جراحی "wedge resction" آن را برداشت و این بیمار 7 سال دیگر زنده ماند و از عود دوباره سرطان درگذشت. ولی به دنبال این عمل باز هم دوران طولانی از بدبینی در میان جامعه پزشکی در مورد متاستاتکتومی وجود داشت و این سوالات پیوسته مطرح می شد که اصولا آیا این کار اثری دارد و یا حتی از نظر اخلاقی درست است. این انتقادات بیشتر بر پایه این اعتقاد بود که ظهور متاستاز نشان دهنده انتشار بیماری و بی فایده بودن هر عمل جراحی است. به هر حال در طی چندین دهه بعد، تلاشهایی در جهت درمان جراحی بیماران مبتلا به متاستازهای ریوی با درجات متفاوتی از موفقیت انجام میشد. ظهور شیمی درمانی در دهه 60 باعث تحول مهمی در متاستازهای ریوی شد. عده زیادی از بیماران مبتلا به کانسرهای مختلف با این درمان مدت بیشتری زنده می مانند و با متاستازهای منفرد و قابل برداشت در ریه مراجعه میکردند. از طرف دیگر روشهای جراحی مناسبتر شد و میزان مرگ و میر بعد از عمل کاهش یافت. امروزه برداشتن متاستازهای ریوی بخشی از درمان در خیلی از سرطانها شده است و تنها اختلاف نظرهای موجود، در مورد اندیکاسیون عمل و نحوه انتخاب بیماران است و سریهای متعددی از بیماران عمل شده با نتایج خوبی گزارش شده است. در هر حال هنوز هم میزان بهبودی در کل بیماران عمل دشه در حدود 20% است و نتایج موفقیت آمیز گزارش شده بیشتر در گروه های انتخاب شده بیماران بوده است و نباید در هر بیماری و به هر قیمتی اقدام به متاستاتکتومی کرده و بیمار را با امیدی غیر واقع بینانه مجبور به تحمل اعمال جراحی متعدد و رنج آور نمود.

زمینه و اهداف: پولیپ بینی شایعترین تومور خوش خیم بینی است که می تواند منجر به انسداد بینی و مشکلات آزار دهنده دیگری برای بیمار شود. درمانهای زیادی در سالهای اخیر مورد بحث بوده و با ابداع روشهای جراحی جدید از جمله جراحیهای آندوسکوپیک بینی و سینوسها، درمانهای دارویی کمتر مورد توجه می باشند و بیشتر مطالعات روی نتایج درمانهای جراحی یا دارویی به تنهایی صورت گرفته است و مطالعات مقایسه ای بین نتایج روشهای درمانی مختلف با هم کمتر صورت گرفته است. لذا هدف از این مطالعه مقایسه نتایج درمان دارویی با جراحی توام با دارو در بهبود علایم بیماران مبتلا به پولیپ بینی می باشد. روش بررسی: مطالعه انجام شده یک مطالعه آینده نگر می باشد که بر روی 200 بیمار مراجعه کننده مبتلا به پولیپ بینی به بیمارستان امام خمینی تبریز انجام گرفت. بیماران به دو گروه تقسیم شدند یک گروه، (گروه اول) تحت درمان دارویی و گروه دیگر، (گروه دوم) تحت درمان دارویی و جراحی قرار گرفتند و نتایج درمان بین دو گروه مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: 127 بیمار مرد و 73 زن به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند و علایم بالینی و رادیولوژیکی که قبل از عمل وجود داشتند 6 ماه بعد از درمان بین دو گروه مقایسه شدند. علایم مورد مقایسه انسداد بینی، توده بینی، ترشحات بینی، ترشحات پشت حلق، درد صورت، اختلال بویایی، عطسه، تنگی نفس، خرخر شبانه، حساسیت سینوسها در لمس، احساس سنگینی در صورت و یافته رادیولوژیک (سینوزیت) بودند. فراوانی انسداد بینی و توده بینی 6 ماه بعد از درمان در گروه اول بصورت معنی داری بیشتر از بیماران گروه دوم بود ولی فراوانی عطسه در گروه دوم بیشتر از گروه اول بود ولی در سایر علایم تفاوت معنی داری بین دو گروه وجود نداشت. نتیجه گیری: میزان بهبودی در بیمارانی که تحت درمان دارویی همراه با درمان جراحی قرار گرفته بودند بهتر و بیشتر از بیمارانی بود که تحت درمان دارویی تنها قرار گرفته بودند.

تومورهای کاروتید بادی مکن است با علائم بالینی مختلف خود را نشان دهند. به علت وجود طیف بزرگی از علائم، جراحان گوش و گلو و بینی، عروق، مغز و اعصاب در درمان این تومورها نقش دارند. 4 بیماری که در این مقاله معرفی میشوند در بخش جراحی مغز و اعصاب و گوش و گلو و بینی بیمارستان فیروزگر تحت عمل جراحی قرار گرفته و دارای علائمی شامل وجوده توده ای در گردن، دیفاژی و سرگیجه بوده اند. طی بررسیهای انجام شده مانند سی تی اسکن گردن و آنژیوگرافی کاروتید، تومور با اندازه متوسط تا بزرگ در گردن مشاهده گردید. درمان اصلی تومورهای کاروتید بادی جراحی و برداشتن کامل تومور است. تصویر ما بر این است که تکنیک بی پولار در حد کپسولار- ادوانتیس تومور، بدون استفاده از شنت و آمبولیزاسیون و برداشتن کامل تومور بهترین درمان است. درتمام بیماران جراحی شده در بیمارستان فیروزگر همین تکنیک استفاده شد که برخلاف تکنیکهای رایج در جراحی این تومورها در حد ساب ادوانتیس می باشد که به طور معمول توسط همکاران جراح یا گوش و گلو و بینی انجام می گردد.

زمینه و اهدف: اتواسکلروزیس علت شایع کاهش شنوایی انتقالی در افراد واقع در سنین 15 تا 50 سالگی است. درمان اتواسکلروز به میزان زیادی محدود به تلاش هایی جراحی برای اصلاح کاهش شنوایی انتقالی است. استاپدکتومی و استاپدوتومی تکنیک های جراحی شایع برای اتواسکلروز بالینی بوده و میزان موفقیت بالایی دارند. هدف این مطالعه بررسی نتایج درمان جراحی اتواسکلروز می باشد.روش بررسی: ما مطالعه مقطعی روی 50 بیمار که تحت جراحی اتواسکلروز قرار گرفته بودند انجام دادیم. از این 50 بیمار 39 بیمار در بیمارستان امیراعلم تهران و 11 مورد در بیمارستان امام خمینی تبریز توسط یک جراح عمل شده بودند که 32 مورد استاپدوتومی و 18 مورد استاپدکتومی بود.یافته ها: 32% بیماران قبل از عمل دارای شکاف هوا- استخوان بیشتر از 40dB بودند که پس از عمل در 76% موارد به کمتر یا مساوی 10dB و در 92% موارد به کمتر یا مساوی 20dB رسید. مقدار متوسط بسته شدن شکاف هوا- استخوان درمیانگین فرکانس های گفتاری 28.4dB بود. کمترین مقدار بسته شدن شکاف هوا- استخوان 15.66dB و در فرکانس 4000Hz و بیشترین مقدار آن 34.2dB و در فرکانس 500Hz بود. بین نوع عمل و همچنین مشکلات و عوارض حین عمل و بسته شدن شکاف هوا- استخوان ارتباط معنی دار آماری وجود نداشت.نتیجه گیری: بسته شدن شکاف هوا- استخوان بعد از جراحی در همه فرکانس ها به میزان مناسبی وجود داشت و در فرکانس های پایین تر، بیشتر بود. ارتباط نزدیکی بین مقدار شکاف هوا- استخوان قبل و بعد از عمل در همه فرکانس ها وجود داشت. هر چه شکاف هوا- استخوان قبل از عمل بیشتر، بسته شدن آن بعد از عمل نیز بیشتر بود.

مقدمه: آکرومگالی پدیده ناشی از افزایش ترشح هورمون رشد به وسیله آدنوم های هیپوفیز می باشد گاه مواردی از اکتوپیک آکرومگالی بدنبال تومورهای دیگر مثل سرطان ریه ، پانکراس ، کولون و ... گزارش شده است . هدف: هدف از مقاله حاضر تعیین بهترین روش درمان در بیماران مبتلا با توجه به لزوم درمان سریع بود.روش کار: در این بررسی 2640 بیمار طی سال های 1982 الی 1999 از نظر درصد بهبودی مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج: در مطالعه فوق 2440 مورد از طریق اسفنویید، 200 مورد از طریق جمجمه و 85 مورد از طریق عمل توأم جراحی شدند. عوامل موثر در درمان جراحی طی سه جدول در مقاله آمده است.نتیجه گیری: با توجه به پاسخ درمانی مناسب و نیز شانس بهبودی بالا در درمان بیماران آکرومگالی با جراحی و نیز مقایسه آن با رادیوتراپی و درمان طبی و در نظر گرفتن میزان بهبودی و عوارض ناشی از درمان های اخیر، جراحی به عنوان بهترین درمان در بیماران آکرومگالی پیشنهاد می شود.

چاقی یک بیماری متابولیکی پیچیده ناشی از تجمع بیش از حد چربی است که 400 میلیون نفر در سراسر جهان را تحت تاثیر قرار داده است و انتظار می رود تا سال 2015 این رقم به 700 میلیون نفر برسد. در بسیاری از بیماران رژیم غذایی، تغییر شیوه زندگی، دارو درمانی و روان درمانی ناموفق بوده است، که در این صورت جراحی چاقی بهترین گزینه برای درمان بیماران دارای چاقی کشنده می باشد. هدف از عمل جراحی چاقی کاهش میزان مرگ و میر و بیماری های مرتبط با چاقی است. اعمال جراحی چاقی بطور کلی شامل محدودیت صرف غذا (گاسترو پلاستی عمودی Laparoscopic Adjustable Gastric Band (LAGB) ,Gastroplasty Vertical Banded (VBG) و گاسترکتومی استینی (Sleeve Gastrectomy (SG) یا اختلال جذب (بای پس ژژنوایلئال Jejunoileal Bypass (JIB)، تغییر مسیر صفرا و پانکراس Diversion Bilipancreatic (BPD) و تغییر مسیر صفرا و پانکراس با جابجایی اثنی عشر (Bilipancreatic Diversion With Deodenal Swithch (DS) و یا ترکیبی از این دو روش((RYGB) Roux-en-Y gastric) bypass  می باشد.بیماران پس از جراحی چاقی می بایست مادام العمر تحت نظر تیم پزشکی باشند تا از عوارض کوتاه مدت و بلند مدت مربوط به جراحی پیشگیری شود. واضح است که موفقیت بیمار به پیگیری طولانی مدت وی پس از جراحی دارد. جراحی چاقی می تواند عوارضی را نیز به دنبال داشته باشد، از جمله عوارض در حین جراحی (صدمات تروکار، آسیب طحال، آسیب ورید پورتال وایسکی روده)، عوارض زودرس پس از جراحی (خونریزی، عفونت زخم، نشت محل آناستوموز، آمبولی ریوی و عوارض قلبی و ریوی) و عوارض دیررس پس از جراحی (سنگ کیسه صفرا، کمبود های تغذیه ای و عوارض عصبی و روانی).

مقدمه: با توجه به نادر بودن شکستگی تالوس و نتایج متناقض درمان این شکستگی ها در مقالات مختلف، برآن شدیم تا نتایج جراحی شکستگی تالوس را در یک مرکز آموزشی درمانی مشهد بررسی نماییم. هدف از این مطالعه ارزیابی نتایج درمان جراحی شکستگی های گردن و جسم تالوس بود. مواد و روش ها: در یک مطالعه گذشته نگر، 16 بیمار (12 مرد، 4 زن) با شکستگی جسم و گردن تالوس که طی سال دو سال (1386-1385) تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. میانگین سن بیماران 24.8 سال (50-15 سال) و میانگین زمان پیگیری 18 ماه (24-12 ماه) بود. سن، جنس، نوع و مکانیسم شکستگی، صدمات همراه، وضعیت جوش خوردگی، وجود نکروز بدنه تالوس، میزان درد و ناتوانی در پرسشنامه ارزیابی شدند. یافته ها: در طی پیگیری جوش خوردگی در تمام بیماران به دست آمد. 5 بیمار (%31) دچار نکروز تنه تالوس بودند. میانگین نمره بیماران به روش «هاوکینز» 8.25 (Hawkins) بود. نتیجه گیری: در پایان دوره پیگیری، در تمامی بیماران درد و ناتوانی مشاهده گردید و می توان نتیجه گرفت که این شکستگی ناتوان کننده است و همیشه درجاتی از درد و محدودیت حرکتی برای بیمار به همراه خواهد داشت.

هدف: تعیین نتایج جراحی ازوتروپی تطابقی نسبی (partial).روش پژوهش: تعداد 38 بیمار که طی سال های 1381 الی 1387 با تشخیص ازوتروپی تطابقی نسبی در بیمارستان نیکوکاری تبریز کاندید عمل جراحی شده بودند، وارد یک مطالعه گذشته نگر توصیفی- تحلیلی شدند. مشخصات بیماران شامل سن، جنس، مقدار عیب انکساری، حدت بینایی، نوع جراحی، میزان انحراف قبل و بعد از جراحی و طول مدت پی گیری ثبت و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: در بین بیماران مبتلا به ازوتروپی، فراوانی نوع نسبی، 38.29 درصد بود. سن بیماران در زمان جراحی به طور متوسط 6.32±3.38 سال، معادل کروی عیب انکساری قبل از جراحی +4.1±1.92 دیوپتر و 54.04 درصد بیماران مبتلا به تنبلی چشم بودند. بیماران به طور متوسط 18.76±13.58 ماه پی گیری شدند. میزان متوسط انحراف چشم قبل و بعد از جراحی به ترتیب 30.87±10.3 و 2.05±5.7 پریسم دیوپتر (P<0.001) و مقدار متوسط رسس عضلات راست داخلی 5.48±0.66 میلی متر بود. پس از جراحی اول، در 78.9 درصد موارد، این مقدار به 10 پریسم دیوپتر یا کم تر کاهش یافت. در نهایت در 18.4 درصد بیماران ازوتروپی به طور کامل اصلاح نشد و 2.6 درصد افراد مبتلا به اگزوتروپی متوالی گردیدند.نتیجه گیری: مقدار انحراف چشم، عیب انکساری و وجود تنبلی چشم بر میزان موفقیت جراحی ازوتروپی تطابقی نسبتی اثر معنی داری ندارد.